κατάληψη σινιάλο

Δημοτικές Εκλογές 2010

Τα δίχτυα απλώθηκαν για να μαζέψουν τη ψαριά της επόμενης τετραετίας…

Η φωτογραφία τραβήχτηκε πριν λίγο σε εργοτάξιο ακριβώς δίπλα στο ΙΚΕΑ.  Τη θερμότερη μέρα του χρόνου…

κάπου στο βάθος το… δυσδιάκριτο Αιγάλεω

Σημερινό δημοσίευμα (http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=193021) είναι ενδεικτικό της κατάστασης που επικρατεί αυτές τις μέρες στο λεκανοπέδιο και  ως εκ τούτου και στην περιοχή μας. Σάουνα λοιπόν η πόλη… και φυσικό επακόλουθο των καταστροφών στην Πάρνηθα, την Πεντέλη, τον Υμηττό, το Ποικίλο, το όρος Αιγάλεω. Αν κανείς νομίζει ότι πρόκειται για “παραξενιές της φύσης” ή γενικά κι αόριστα για το φαινόμενο του θερμοκηπίου πλανάται πλάνην οικτρά. Οι πυρκαγιές και οι αποψιλώσεις στα βουνά γύρω από το λεκανοπέδιο σε συνδυασμό με την τσιμεντοποίηση και του ελάχιστου εναπομείναντος εκατοστού γης  έχουν επιτείνει αναπότρεπτα τον δηλητηριασμό του περιβάλλοντός μας… που δεν πρόκειται, φυσικά, να σταματήσει εδώ.

Στα δυτικά του Αιγάλεω ετοιμάζεται δυτική περιφερειακή οδός(!)  στο όρος Αιγάλεω, άλλη λεωφόρος που θα συνδέει την δυτική περιφεριακή με την Αττική οδό, σιδηροδρομική γραμμή Ελευσίνα-Ικόνιο (παρεμβάσεις που έχουν ήδη κοστίσει χιλιάδες δέντρα στο Ποικίλος και το Αιγάλεω), επέκταση των δεξαμενών της Πετρόλα, δημιουργία μονάδας παραγωγής ηλεκτρισμού εκατοντάδων Μεγαβάτ -μεγέθους μονάδας Μεγαλόπολης (http://xaidari.blogspot.com)

Στα ανατολικά του Αιγάλεω συνεχίζονται τα σχέδια “αξιοποίησης” του Ελαιώνα που όχι μόνο δεν προβλέπουν ούτε το στοιχειώδες αναλογικά πράσινο αλλά θα επιβαρύνουν ανελέητα το τοπίο τόσο με μεγάλες κτιριακές κατασκευές όσο και με ατμοσφαιρική μόλυνση (http://elaionas.wordpress.com)

Η απαξίωση της ζωής μας από τους μηχανισμούς της εξουσίας και του κέρδους  δεν έχει τελειωμό. Ή θα τους ξεριζώσουμε οριστικά και τελεσίδικα από τον ορίζοντά μας ή θα πάμε να τους βρούμε σε βίλες και σε κότερα. Ή και τα δυό μαζί!

Στη Μυτιλήνη  θάβουν τους άτυχους μετανάστες που πνίγονται -προσπαθώντας να περάσουν τα  σύνορα-  στο νεκροταφείο τοποθετώντας έναν αριθμό στο παντοτεινό τους προσκέφαλο.



Στον Έβρο βαρέθηκαν τόση ξεχωριστή για τον καθένα νεκρό μετανάστη μεταχείριση και άνοιξαν ομαδικό τάφο για να ξεμπερδεύουν.

http://w2eu.net/2010/08/09/mass-grave-of-refugees-in-evros-uncovered

Από το χειρότερο στο χείριστο…

Χτες, Παρασκευή μεσημέρι στην οδό Σαλαμινίας, πίσω από το μεγαλύτερο στρατόπεδο μεταναστών στην Ελλάδα αυτό της Πέτρου Ράλλη, λίγοι αφρικανοί μετανάστες είχαν πιάσει σειρά μήπως και μπορέσουν κάποια στιγμή να μπουν στο κτίριο για να πάρουν το χαρτάκι ενός ραντεβού και να δρομολογήσουν την υπόθεση της  “νομιμότητάς” τους στην Ελλάδα.  Λίγοι αφρικανοί… εκεί που μερικούς μήνες πριν περίμεναν τέτοιαν ώρα εκατοντάδες πρόσφυγες από την πολεμοκρατούμενη Κεντρική Ασία με την ίδια ελπίδα. Οι καταστάσεις αλλάζουν. Η νομοθεσία για την παροχή ασύλου αλλάζει. Το μέγεθος του μεταναστευτικού ρεύματος στην Ελλάδα είναι φθίνον.  Η συστημική κρίση μοιάζει να έχει βάλει την υπόθεση σε μια απροσδιόριστη κατάσταση αναμονής. Οι μετανάστες στην Ελλάδα δυναμώνουν τις κοινότητές τους ούτως ώστε να αντιμετωπίσουν τόσο την καπιταλιστική επιθετικότητα όσο και την επίταση της ρατσιστικής βαρβαρότητας.

Εν τω μεταξύ, καθώς ξηλώνονται οι πύλες τόσο εισόδου στην όσο και εξόδου από την χώρα, οι μετανάστες χωρίς χαρτιά προσπαθούν να χαράξουν με κάθε τρόπο το δρόμο τους προς την ελευθερία και την επιβίωση. Μετά από την Πάτρα, σημείο τριβής είναι τους τελευταίους μήνες η Ηγουμενίτσα. Οι μαρτυρίες για τον θεσμισμένο αλλά και διάχυτο ρατσισμό σε βάρος των κατατρεγμένων είναι πολλές και εξοργιστικές. Στην ουσία τίποτε δεν έχει αλλάξει στην αντιμεταναστευτική πολιτική πέρα από τα μεγέθη της βαρβαρότητας… Επίσης, τίποτε δεν συνηγορεί στην υποστολή του αγώνα για την αλληλεγγύη στους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Το αντίθετο…

Παραθέτουμε μια σχετικά πρόσφατη χαρακτηριστική μαρτυρία από τον ιστότοπο  http://schengendangle.jogspace.net/2010/03/11/which-place

“Έφτασα στην Ελλάδα θεωρώντας ότι έφτασα σε ένα πραγματικό μέρος. Νόμιζα ότι θα αναγνωριζόμουν εδώ, ότι θα είχα ένα μέρος στον κόσμο. Αναρωτιέμαι τώρα, υπάρχει πράγματι ένα μέρος για μένα; Κανείς δεν φαίνεται να γνωρίζει πού να με βάλει. Είμαι ζωντανός. Είμαι μια ανθρώπινη ύπαρξη. Αλλά διώχνομαι μακριά από όλα τα μέρη, μεταφέρομαι από το ένα μέρος στο άλλο, δεν έχω το δικαίωμα να βρίσκομαι σε μερικά μέρη. Φαίνεται να έχω το δικαίωμα να βρίσκομαι σε συγκεκριμένα μέρη για ένα δεδομένο χρόνο. Είμαι σαν ένα παλιό παπούτσι που κανείς δεν θέλει να φορέσει. Το μόνο δικαίωμα που έχω είναι να είμαι αόρατος.

Όταν έφτασα στην Ελλάδα με έκλεισαν για μερικές μέρες σε μια φυλακή σε ένα νησί. Μετά με μετέφεραν σε μιαν άλλη φυλακή στην ενδοχώρα. Όταν αφέθηκα ελεύθερος ήδη ένιωθα τον φόβο βαθιά μέσα στην κάθε μου ανάσα. Αναρωτιόμουν τι θα ακολουθήσει. Αναρωτήθηκα πού να πάω και πού να μείνω. Στην Αθήνα πήγα σε γειτονιές που μπορούσα να βρω δικούς μου ανθρώπους. Ήμουν τυχερός που βρήκα έναν φίλο από το χωριό μου που με βοήθησε για μερικές μέρες ούτως ώστε να μην κοιμάμαι στους δρόμους. Στην τσέπη μου είχα ένα άσπρο χαρτί που περιόριζε την νόμιμη παρουσία μου στην Ευρώπη στις 30 μέρες. Οι μέρες περνούσαν και δεν είχα κανένα να δικαίωμα να βρίσκομαι οπουδήποτε σε αυτόν τον κόσμο. Αποφάσισα να αφήσω αυτή τη χώρα που δεν με ήθελε. Στην Πάτρα προσπάθησα επί αρκετούς μήνες να περάσω τα σύνορα για την Ιταλία. Ζούσα στα τραίνα σε έναν χώρο σύνθεσης αμαξοστοιχιών. Τα τραίνα δεν χρησιμοποιούνταν πιά. Δεν υπήρχε χώρος για αυτά όπως και για μένα.

Καθώς αποτύγχανα διαρκώς έφυγα για την Κομουνησία. Ζούσα στα βουνά, στο κρύο και το σκοτάδι. Το μόνο μου καταφύγιο ήταν ένας ουρανός γεμάτος αστέρια. Ζούσα στην ίδια πόλη με Έλληνες αλλά ο κόσμος μου ήταν άλλος και οι δύο κόσμοι δεν συναντιούνταν πουθενά. Μια μέρα με πιάσανε στο λιμάνι. Η αστυνομία με μετέφερε σε μια φυλακή στο λιμάνι. Ήμασταν 27 άτομα σε ένα κελί για 6. Μετά από μερικές μέρες μεταφέρθηκα σε μια άλλη φυλακή κοντά στα σύνορα με την Αλβανία. Μείναμε για μερικές μέρες εκεί. Μετά; Και πάλι μεταφερθήκαμε. Μου φάνηκε ότι δεν ήξεραν πού να μας πάνε, πού να μας βάλουν για να μην ενοχλούμε τις ζωές τους. Ένα λεωφορείο μας πήγε μακριά σε μια αποθήκη που ονόμαζαν φυλακή. Τα παράθυρα ήταν πολύ ψηλά στην οροφή, η μόνη μας επαφή με τον έξω κόσμο. Τη νύχτα στα όνειρά μου έβρισκα τον δικό μου χώρο, κάπου να ανήκω. Η μέρα που υπενθύμιζε την ωμή πραγματικότητα. Έμεινα για έναν μήνα εκεί και μετά με άφησαν. Ξαφνικά ήμουν και πάλι ελεύθερος στη μέση του πουθενά και έπρεπε να βρω μόνος μου το δρόμο πίσω στον πολιτισμό. Αλλά ποιον πολιτισμό; Ποιο μέρος; Η ζωή μου στην Ελλάδα είναι μια πραγματική ζωή σε πραγματικά μέρη αλλά μιας άλλης κατηγορίας. Μέρη που είμαι «παράνομος», μέρη που κρύβομαι, μέρη όπου είμαι περιορισμένος σε ένα γκέτο χωρίς χαρτιά. Και αν η αστυνομία με πιάσει θα με βάλουν πάλι φυλακή. Έχω ένα έντονο συναίσθημα ότι θέλουν να καταλάβω ότι δεν πρόκειται να υπάρξει μέρος για μένα εδώ. Νομίζω ότι το κατάλαβα!”

Λάβετε και ένα βίντεο:

http://www.youtube.com/watch?v=cpjbvJUz6oE&feature=player_embedded#at=77

«Τελευταίο τραγούδι του Έλβις»

Η ζωή του ΜΑΡΚΟΥ αλλάζει όταν παίρνει μια εργασία που ξεχνάει μια φοιτήτρια (ΗΛΕΚΤΡΑ) στην καφετέρια: «Η μελαγχολία στην ροκ σκηνή». Θα αναζητήσει την Ηλέκτρα, και όταν την βρει, η μουσική θα τους φέρει κοντά. Στην παρέα του Μάρκου διαδίδεται ότι τα έχει φτιάξει με μια “emo”. Όταν η Ηλέκτρα γνωρίσει τους φίλους του τα πράγματα γίνονται χειρότερα. Τους βρίσκει επιφανειακούς και η διαφωνία για το πόσο ελαφρά πρέπει να παίρνει κανείς τη ζωή έρχεται στην επιφάνεια. Το χάσμα μεταξύ του Μάρκου και της Ηλέκτρας μεγαλώνει διαρκώς και η μουσική θα είναι πάλι η αφορμή για την τελική σύγκρουση.

To «Τελευταίο τραγούδι του Έλβις» γυρίστηκε από το καλοκαίρι του 2008 μέχρι το καλοκαίρι του 2009.  Η ελεύθερη διανομή της ταινίας στο διαδίκτυο ήταν από την αρχή το σχέδιο μου. Η ταινία σχεδιάστηκε έτσι ώστε να μπορεί να γυριστεί με λίγα ή καθόλου χρήματα.  Χρησιμοποίησα ένα handycam CANON HV30 και το πρόγραμμα της Adobe Premiere για να την μοντάρουμε στον υπολογιστή μου. Τα παιδιά που παίζουν είναι πρώην μαθητές μου από τα εργαστήρια θεάτρου που είχα στη σχολή Μωραΐτη. Οι ηθοποιοί είναι ερασιτέχνες, εκτός από τον Τάκη Τζαμαργιά (πατέρας του Μάρκου) που είναι ηθοποιός και σκηνοθέτης, την Άννα Μέγα που παράλληλα με την φιλολογία ασκεί και την υποκριτική και την πρωταγωνίστρια Ιωάννα Σουρμελή – Τερζοπούλου, η οποία κατά την διάρκεια των γυρισμάτων έκανε θεωρητικές σπουδές στο θέατρο στην Βρετανία. Τα λίγα χρήματα που χρειάστηκαν για την ταινία (κυρίως για εξοπλισμό) τα πλήρωσα ο ίδιος. Κανένας συντελεστής της ταινίας δεν πληρώθηκε και τους ευχαριστώ όλους για την εμπιστοσύνη που μου δείξανε και για το μεράκι τους για να κάνουμε κάτι όμορφο.

Βασίλης Ραΐσης

Το ντοκιμαντέρ “Οι Λαχειοπώλες τ’ Ουρανού” συνθέτουν οχτώ αφηγήσεις οι οποίες επαναφέρουν στο προσκήνιο την κοινωνική ιστορία της Ελλάδας του ’60-’70.

Μέσα από τις μαρτυρίες ανθρώπων που έζησαν από κοντά μερικά από τα πιο σημαντικά πολιτικά γεγονότα της εποχής εκείνης, ανθρώπων που αγωνίστηκαν και διώχθηκαν γι’ αυτή τους την συμμετοχή, επιχειρείται μια αναδρομή και μια εκ νέου ανάγνωση των σελίδων της πολιτικής μας ιστορίας.

Είναι επίσης μια απόπειρα να φωτιστούν, άγνωστες για πολλούς, πτυχές της ιστορίας αυτής. Μία απόπειρα να αναδειχθούν οι ταξικοί αγώνες της εποχής, τα στοιχεία που τους χαρακτήρισαν και τους καθόρισαν.

Από τη συντριβή των τάξεων της αστυνομίας από τους απεργούς οικοδόμους το ’61, τις δυναμικές διαδηλώσεις του Ιούλη του ’65, τους αντιδικτατορικούς αγώνες, στην μεταπολίτευση των εργοστασιακών σωματείων, των καταλήψεων χώρων εργασίας, της αλληλεγγύης, της ένοπλης πάλης και των κινημάτων αμφισβήτησης.

Μια απόπειρα αναβίωσης του κοινωνικού και πολιτικού κλίματος μιας εποχής που χάρισε την πλούσια παρακαταθήκη της στους αγωνιζόμενους του σήμερα και τους αγώνες που έρχονται.

Τα γεγονότα που παρουσιάζονται εδώ, δεν παρατίθενται σαν αρχειακό έκθεμα. Γιατί οι αναμνήσεις μας είναι η δύναμή μας. Η δύναμη που διανύει τις εποχές και καθιστά τους ανθρώπους ικανούς να αντιπαρατεθούν στα τανκς και τους βασανιστές, στις αύρες και τους δολοφόνους, στην αδικία και την πεποίθηση ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει.

Την ίδια στιγμή που ο στρατός βγαίνει στους δρόμους για να αντιμετωπιστεί μια απεργία, ο πρωθυπουργός κηρύσσει «την επανάσταση του αυτονόητου». Μια «επανάσταση» του κράτους ενάντια στην κοινωνία κι όχι ενάντια στον εαυτό του όπως διατείνεται η χυδαία προσχηματική των πολιτικών διαχειριστών. Εξάλλου ποιοι ήταν στις προηγούμενες κυβερνήσεις; Μήπως δεν ήταν ο Γιωργάκης υπουργός σε μια απ’ αυτές; Τότε δεν ήξερε; Δεν έχει ευθύνη; Μήπως δεν ήταν ο ανεκδιήγητος Πάγκαλος υπουργός σε μια από τις προηγούμενες κυβερνήσεις; Δεν ήξερε τι συνέβαινε τότε; Κι αν ήξερε τότε γιατί δεν σκύβει την κράνα του με συστολή σήμερα και από πού αντλεί το θράσος να βρίζει σχεδόν καθημερινά τον κόσμο που αντιστέκεται ωσάν να έχει καθαγιαστεί ως μέγας αποκαθαρτής; Αποκαθαρτής τίνος; Τι παχύδερμα είναι αυτά που κυκλώνουν τη ζωή μας;

Ο κλοιός στενεύει. Μέρα τη μέρα. Τα καινούργια στοιχεία μιλάνε για τριπλασιασμό των αυτοκτονιών τους τελευταίους μήνες. Τι τραγική ειρωνεία για ένα σύστημα που διατείνεται την «αξία της ανθρώπινης ζωής» να διαψεύδεται τόσο εκκωφαντικά από την αναπόφευκτη στατιστική της καθημερινής πραγματικότητας; Οι αντιθέσεις που παράγονται στους πόλους της κοινωνικής διαλεκτικής, σε όλα πλέον τα σημεία τριβής κυρίαρχων και κυριαρχούμενων, αποκτούν ολοένα και μεγαλύτερη δυναμική. Αρχίζει να μην έχει πια σημασία ποιος θα πει τον πρώτο λόγο στην διαλεκτική αυτή αντίθεση. Η όξυνση έχει πάρει το δρόμο του τοκετού. Ας ελπίσουμε τα παιδιά της να μοιάζουν σε μας…

Με την πλατεία έξω από την κατάληψη

να γεμίζει από την παρουσία παιδιών, και όχι μόνο, της γειτονιάς,

ολοκληρώθηκε ο 1ος κύκλος προβολών με θεματική animation.

Ακολουθεί ο 2ος κύκλος ελεύθερων ανοιχτών θερινών προβολών

ίδιες ημέρες και ώρες!

Πέρυσι τέτοιες μέρες είχαμε μάθει ότι οι υποδομές του μεγαλύτερου ελληνικού  στρατοπέδου συγκέντρωσης μεταναστών δεν άντεχαν “την υπερφόρτωση των τροφίμων” με αποτέλεσμα να έχουν ανεβάσει και εγκαταλείψει για μια εβδομάδα στην ταράτσα του κολαστηρίου 20 έγκλειστους μετανάστες σε καθεστώς καύσωνα… Αυτές τις μέρες και πάλι καύσωνας και οι συνειρμοί είναι οδυνηροί…

Στη βάση μαρτυριών συντρόφων και συντροφισσών που είχαν κρατηθεί στο συγκεκριμένο στρατόπεδο μετά την σύλληψή τους για την υπόθεση αλληλεγγύης στο “Ρεσάλτο”, προχωρήσαμε στη δημιουργία μιας προσομοίωσης εικόνας του κολαστηρίου. Πρόκειται για την μοναδική εικόνα που υπάρχει και καταγράφει την υλικότητα αυτού του ειδεχθούς κατασκευάσματος…

Για το τί ακριβώς συμβαίνει στο στρατόπεδο συγκέντρωσης μεταναστών της Π. Ράλλη σύμφωνα με μαρτυρία συντροφισσών:

http://anarxikoiaigaleo.squat.gr/?p=1758

“Αντέχουν” τα εμπορικά κέντρα

“Παρά τη ραγδαία επιδείνωση όμως, του εμπορικού κλίματος, τα εμπορικά κέντρα φαίνεται προσώρας να εμφανίζουν σημαντικές “αντιστάσεις”, σε αντίθεση με τις παραδοσιακές εμπορικές συνοικίες που βρίσκονται στην μέγγενη της κρίσης.
Όπως εξηγούν παράγοντες της αγοράς, τα εμπορικά κέντρα που διαθέτουν μικτή εκμισθώσιμη επιφάνεια (GLA), άνω των 30.000 τ.μ., περιλαμβάνουν έναν μεγάλο αριθμό brands και συνδυάζουν ψυγαγωγικές και εμπορικές χρήσεις εξασφαλίζουν τις λιγότερες δυνατές απώλειες λόγω της δυσμενούς οικονομικής συγκυρίας.”

http://www.e-akinita.gr/news/nea-tis-agoras-cat/222-2010-03-02-17-28-06




Έρχονται νέα εμπορικά κέντρα

“Μικρή είναι η επίπτωση της κρίσης στον τομέα της των εμπορικών κέντρων στη χώρα μας η κατασκευή των οποίων συνεχίζεται, απλά με μία μικρή καθυστέρηση όσον αφορά την πορεία υλοποίησης τους.

Στη χώρα μας, σύμφωνα με τις πρόσφατες έρευνες στο πρώτο εξάμηνο του 2009 προστέθηκαν περίπου 25.000 τ.μ. νέων χώρων στα εν λειτουργία εμπορικά κέντρα, προκαλώντας αντίστοιχη αύξηση και στο συνολικό αριθμό των εν λειτουργία μεγάλων εμπορικών σχημάτων γενικά. Όσον αφορά τα νέα εμπορικά κέντρα (υπό κατασκευή ή σχεδιασμό), που το άνοιγμά τους έχει τοποθετηθεί από τις εταιρείες ανάπτυξης μέχρι το τέλος του 2010, αυτά ανέρχονται περίπου στα 160.000 τ.μ. Ειδικότερα ένα νέο εμπορικό κέντρο – κτήριο καταστημάτων και εκθέσεων, συνολικής εκμισθώσιμης επιφάνειας 3.120 τ.μ, σχεδιάζει επί της Λεωφόρου Αλίμου, στον Αλιμο ο όμιλος της Pasal Development. Η καινούργια επένδυση της εταιρείας θα ξεπεράσει σε ύψος το ποσό των 15 εκατ. ευρώ (συμπεριλαμβανομένου του κόστους της γης). Υπό ανέγερση βρίσκεται και το εμπορικό κέντρο στην λεωφόρο Κηφισού που ανήκει στον όμιλο Βιοχάλκο στην Λεωφόρο Κηφισού, έκτασης 22.000 τ.μ., με εκτιμώμενη ημερομηνία παράδοσης το 2010.

Παράλληλα, η Artume (ανήκει στο βρετανικό fund MGPA και συμμετέχει και η Prufrock) σχεδιάζει εντός του 2010 να ξεκινήσει την κατασκευή πολιτισμικού-εμπορικού κέντρο στο ακίνητο “Μουζάκη” στη συμβολή των λεωφόρων Κηφισού και Λένορμαν. Το project θα είναι συνολικής επιφάνειας 53.000 τ.μ. , θα διαθέτει 2.400 θέσεις στάθμευσης και αναμένεται να λειτουργήσει μέσα στο 2012. “

http://www.e-akinita.gr/news/nea-tis-agoras-cat/137-2010-01-28-21-20-34




Προκηρύχτηκε ο διαγωνισμός για το εμπορευματικό κέντρο στο Θριάσιο

Στην προκήρυξη διεθνούς ανοιχτού διαγωνισμού για την ανάπτυξη εμπορευματικού κέντρου στο Θριάσιο Πεδίο προχώρησε σήμερα η ΓΑΙΑΟΣΕ Α.Ε. Το εμπορευματικό κέντρο θα εκτείνεται σε 588 στρέμματα, ενώ η ανάθεσή του θα γίνει με σύμβαση παραχώρησης. Από το διαγωνισμό θα προκύψει ανάδοχος, ο οποίος θα συστήσει ανώνυμη εταιρεία ειδικού σκοπού που θα αναλάβει τη μελέτη, κατασκευή, χρηματοδότηση, λειτουργία, συντήρηση και εκμετάλλευση για 40 έτη του εμπορευματικού κέντρου που θα κατασκευαστεί. Όπως επισημαίνεται σε σχετική ανακοίνωση, η θυγατρική εταιρεία του OΣΕ προσβλέπει μέσα από τη δημιουργία του, στον εκσυγχρονισμό των εμπορευματικών μεταφορών, αλλά και στην ανάδειξη της χώρας ως σημαντικού κόμβου μεταφορών.”

http://www.e-akinita.gr/news/nea-tis-agoras-cat/350-2010-06-01-18-15-18





…μια λεηλασία που απο τον Κηφισό ως το Θριάσιο, μας κυκλώνει ολοένα και πιο ασφυκτικά, απαιτώντας σιωπή  “για το καλό του τόπου”,  και εκθέτει τα κατασκευαστικά της τερατουργήματα  στις αίθουσες του μουσείου Μπενάκη,… την ίδια στιγμή που στα γειτονικά μας σπίτια οι απολυμένοι καρτερούν …

υ.γ: οι φωτογραφίες που ακολουθούν ειναι κατόψεις-σχέδια του αρχιτέκτονα, Ιωάννη Βικέλα, τα “πονήματα” του οποίου εκτίθενται στο μουσείο Μπενάκη. Μεταξύ άλλων μελετών (πύργος αθηνών, τάφος καραμανλή,  υπουργείο εξωτερικών, ολυμπιακό κέντρου αγίου κοσμά),  είναι αυτή του νεόδμητου εμπορικού κέντρου δίπλα απο τα ΙΚΕΑ, του ίδιου του ΙΚΕΑ και του κέντρου μεταφοράς εμπορευμάτων στο Θριάσιο Πεδίο.

Διαβάζω τώρα το 856(2) και έχω ανοιχτή τη σελίδα 09 εκεί που υπάρχει η παλιά φωτογραφία του 11ου και ακολουθεί το εξαιρετικό κείμενο ενός μαθητή του καιρού εκείνου που μπορεί να ήταν και συμμαθητής μου. Θα ήθελα να θυμίσω μια σημαντική λεπτομέρεια για την ιστορία του σχολείου για όσους και όσες ξεχνούν ή πιθανόν αγνοούν, η οποία θεωρώ ότι έστω και συμβολικά έχει τη σημασία της ως επιστροφή στο χρόνο με κορυφαία στιγμή τη σημερινή κατάληψη.


Το 1975 έχει ολοκληρωθεί το έργο των κτιριακών εγκαταστάσεων στον Άγιο Λευτέρη (τότε ήταν μια μικρή αυθαίρετη παράγκα που λεγόταν Ευαγγελίστρια, πολύ αργότερα εμφανίστηκε ο μεγάλος “ευεργέτης” Μουζάκης που έκανε τη δωρεά και χτίστηκε στη σημερινή μορφή με όρο να δοθεί το όνομά του), Το κτίριο μένει για καιρό άδειο και έρημο, ενώ έχει δεσμευτεί ο ΟΣΚ ότι εκεί θα μεταφερθεί το 11ο Δ.Σ, δεν έχει γίνει όμως καμιά ενέργεια για την υλοποίηση αυτής της δέσμευσης. Στα τέλη του 1975 κυκλοφορεί η είδηση ότι τελικά το κτίριο θα δοθεί στον ΟΑΕΔ. Εν τω μεταξύ τα κρούσματα της ηπατίτιδας μαστίζουν όλο και περισσότερους μαθητές. Τότε ήταν που η οργή για την κοροϊδία και την αδικία ξεχείλισε γονείς και μαθητές. Στις αρχές μόλις του 1976 γίνεται αυθόρμητη συνέλευση από γονείς και κατοίκους στον πεζόδρομο που είναι τώρα μπροστά στις πολυκατοικίες και η συνέλευση παίρνει την κατάσταση στα χέρια της.


Αποφασίζεται *ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ – Η ΔΙΑΚΟΠΗ ΕΠ ΑΟΡΙΣΤΟ ΤΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ – ΠΕΡΙΚΥΚΛΩΣΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΑΠΟ ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΙ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΡΙΦΡΟΥΡΗΘΕΙ Ο ΑΓΩΝΑΣ. *Η αστυνομία δεν άργησε να κάνει την εμφάνισή της. Γίνονταν μάχες σώμα με σώμα για να περιφρουρηθεί ο αγώνας και να μη σπάσει η αποχή (θυμάμαι με αγωνία εκείνες τις στιγμές γιατί ο πατέρας μου ήταν στο μεροκάματο και η μάνα μου σχεδόν ετοιμόγεννη στον αδερφό μου πάλευε με λύσσα με μπάτσους που την έσερναν από τα ρούχα).Ο φόβος άρχισε να σπάει και όλο και περισσότεροι γονείς και κάτοικοι άρχισαν να μπαίνουν στον αγώνα.


Η χούντα καλά καλά δεν είχε αποσυρθεί και ήταν ίσως η πρώτη φορά που σε μια εργατική ξεχασμένη γειτονιά του Αιγάλεω ο κόσμος αυτόβουλα, αδιαμεσολάβητα αυτοοργανώθηκε, εξεγέρθηκε και διεκδίκησε αυτό που του ανήκει. Το γεγονός γρήγορα ξέφυγε από τα όρια της γειτονιάς, πήρε έκταση κι άρχισε να μαζεύεται κόσμος και από άλλες περιοχές. Τελικά πλάκωσαν και δημοσιογράφοι προσπαθώντας να καταλάβουν ποιος υποκινεί την κατάσταση (δημοσιογραφικό δαιμόνιο) γιατί δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι όλο αυτό είναι συλλογικό αυθόρμητο που στην πορεία πήρε χαρακτηριστικά κοινωνικής διεκδίκησης και έγινε ανυποχώρητο γιατί είχε θεμελιακή την πεποίθηση του δίκαιου του αγώνα.


Η εξουσία είχε χάσει πλέον τον έλεγχο φοβήθηκε ίσως για πιο γενικευμένες αντιδράσεις και τελικά έκανε πίσω.
Στις 26 του Γενάρη του 1976 έγιναν τα εγκαίνια του 11ου ΔΣ εκεί που το ξέρουμε σήμερα. Εκείνη την ημέρα γεννήθηκε και ο αδερφός μου, που κάποιοι και κάποιες από σας ίσως τον ξέρετε.


Σκέφτομαι με χαμόγελο την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές ότι τελικά η ιστορία επιστρέφει για να ξαναδημιουργήσει στον ίδιο χώρο έναν τόπο ελευθερίας και αυτοέκφρασης για όσους και όσες γεννήθηκαν τότε ή λίγο μετά και που σίγουρα τον παραμελήσαμε οι παλιότεροι, αλλά μόλις ζωντάνεψε νιώσαμε πόσο μας είχε λείψει και πόσο τον έχουμε ανάγκη


Σας χαιρετώ και χαίρομαι που μοιράστηκα τις μνήμες μου μαζί σας.





Μια μαθήτρια εκείνου του καιρού που έμαθε τα πρώτα της γράμματα στην αίθουσα που σήμερα φιλοξενεί την κατάληψη και που λίγο καιρό μετά έχασε τον πόλεμο με την ηπατίτιδα.

Η πρώτη εκδήλωση της κατάληψης ήταν έτσι όπως τη θέλαμε. Μια μεγάλη γιορτή. Δύο μέρες δημιουργήσαμε στην πόλη έναν θύλακα του πολιτισμού που πρεσβεύουμε. Το Σάββατο στην πιο κεντρική πλατεία του Αιγάλεω, στην άσχημη πλατεία Εσταυρωμένου, μια ασχήμια που αντανακλά το μίσος του εμπορευματικού κόσμου για τους δημόσιους χώρους, εκτρέψαμε την ασχήμια, τραγουδήσαμε, συζητήσαμε, γνωριστήκαμε, μοιραστήκαμε το υλικό μας, συστηθήκαμε στην πόλη με όρους ελευθερίας, ειλικρίνειας, ανιδιοτέλειας προς τους συγκάτοικους αλλά και θράσους, αποφασιστικότητας, παρρησίας και ανυποταγής προς την Εξουσία. Την επόμενη μέρα, την Κυριακή το μεσημέρι,  στο χώρο της κατάληψης γίναμε σύν-τροφοι, μοιραστήκαμε τα πλούσια εδέσματα, που θα γίνονται όλο και πιο πλούσια όταν τα μοιραζόμαστε συλλογικά και θα φτωχαίνουν όταν τα διεκδικεί η μίζερη κουλτούρα της εξατομίκευσης, συνεχίσαμε τη γνωριμία, τις συζητήσεις και στο τέλος, σε μια επίδειξη “ανωριμότητας” τιμήσαμε το καλοκαιρινό λαϊκό έθιμο του μπουγελώματος… μέχρις εσχάτων.

Τα απογεύματα είμαστε κάθε μέρα στην κατάληψη μόλις πέφτει λίγο το φως και δροσίζει. Να μην ξεχνάμε ότι μπροστά στην κατάληψη υπάρχει μια πανέμορφη πλατεία με 100 δέντρα, χωρίς δρόμο και αυτοκίνητα, με μόνη “φασαρία” τις φωνές από τα παιδιά της γειτονιάς. Έτσι κι αλλιώς, δεν υπάρχει καλοκαίρι… έχουμε ανοίξει μεγάλες δουλειές! Και, φυσικά,  χρειάζεται κάθε πρόθυμη συνεισφορά από τα “πρακτικά” έως τα “θεωρητικά”…

Την Τετάρτη 7 Ιούλη στις 7μμ θα γίνει η πρώτη συνέλευση της κατάληψης μετά την ανοιχτή δημόσια  δήλωση παρουσίας της στο Αιγάλεω. Όποιοι/ες συμφωνούν με τα χαρακτηριστικά που έχουν τεθεί από την συνέλευση η οποία και  έστησε την κατάληψη είναι ευπρόσδεκτοι. Το ίδιο και όσοι/ες διαφωνούν για να συζητήσουμε και να στηρίξουμε και τις δικές τους διαφορετικές επιλογές στο βαθμό που αυτό μπορεί να πραγματοποιηθεί.

Εδώ είμαστε, για να τα λέμε…

χωρίς σχόλιο…

στιγμή από την συναυλία… που πολύ την χαρήκαμε!

με πυροτεχνήματα γιατί έτσι νιώθουμε

με τα μηνύματα παρα πόδας

με τα πλούσια ελέη του συλλογικού στον χώρο της κατάληψης

Η συναυλία του Σαββάτου (03/07) ανέβηκε ηχογραφημένη στο site του 98fm.

Μπορείτε να την ακούσετε εδώ

ή να κατεβάσετε τα κομμάτια σε μορφή .mp3 εδώ

μπορείτε να το κατεβάσετε σε μορφή .pdf εδώ

ή να το διαβάσετε απευθείας online εδώ

Με φόντο τα «μέτρα ενάντια στην κρίση» που γίνονται όλο και πιο επιθετικά, με τους όρους μιας γενικευμένης κοινωνικής λεηλασίας να ξεδιπλώνονται διασπείροντας φόβους και ανασφάλειες, απαντήσαμε με μια κατάληψη σε δημοτικό χώρο για να αποκτηθεί ένα σημείο αναφοράς, ένας απελευθερωμένος χώρος με σκοπό την εδαφικοποίηση των διάχυτων σχέσεων των προσωπικών και κοινωνικών αντιστάσεων στην περιοχή. Ένας χώρος εργαστήρι συλλογικών πειραματισμών ενάντια στις εξουσίες, εφαλτήριο αντιπληροφόρησης και δράσης, ζωής κι όχι επιβίωσης…  «Σινιάλο» λοιπόν, το όνομα της κατάληψης : «ειδοποίηση, σήμα, σύνθημα».

Και την ίδια στιγμή που δηλώνουμε την παρουσία της κατάληψης, επιστρέφουμε με ένα ακόμη τεύχος του «856». Η Πρωτοβουλία Αναρχικών Αιγάλεω, με τον ίδιο τρόπο που επέλεξε να διαχυθεί μέσα στο εγχείρημα της κατάληψης, επιλέγει την κοινωνική διαστολή του εγχειρήματος του «856» χωρίς να υποστέλλονται ούτε στο ελάχιστο τα προτάγματα της αναρχικής αντίληψης. Είμαστε πλέον άτομα που δρουν μέσα στη συνέλευση της κατάληψης κι όχι ομάδα που λειτουργεί ως φραξιονιστική συνιστώσα της. Συνεχίζουμε διαστέλλοντας διαρκώς την συλλογική ταυτότητα όχι με σκοπό να χάσουμε την αναρχική μας προταγματική αλλά να εμπλουτίσουμε το όμορφο παιχνίδι της ανατροπής αυτού του παρηκμασμένου πολιτισμού. Από τη γειτονιά ως το σύμπαν.

Και στο καινούργιο τεύχος του «856», η «κρίση» δεν θα μπορούσε να μην είναι το κεντρικό θέμα. Μπαίνουμε σε ένα βαθύ τούνελ χωρίς να φαίνεται ίχνος από το φως της διεξόδου. Ένα πηχτό σκοτάδι που γίνεται ακόμη πιο πηχτό όσο αναλαμβάνουν να μας φωτίζουν από τις οθόνες των τηλεοράσεων οι χειραγωγικές ειδήσεις των 8, οι διαφημίσεις υπερσυσσωρευμένων άχρηστων εμπορευμάτων, οι γελωτοποιοί της εξουσίας, ο θλιβερός συρφετός της κοινωνίας του θεάματος. Είναι γεγονός ότι χρωστάμε στους εαυτούς μας τις καλύτερες αναλύσεις για την πραγματικότητα. Χωρίς ανάλυση δεν μπορείς να συνθέσεις. Χωρίς θεωρία, η πράξη εγκλωβίζεται στη σφαίρα της εμπειρίας. Επιχειρούμε μια καλή αρχή για να ορίσουμε τις κατευθύνσεις και τις στοχεύσεις σε σχέση με την κρίση και να οδηγηθούμε με συνέπεια προς τη δράση για την ακύρωση των συνεπειών της στην καθημερινή μας ζωή. Καταγράφουμε τις ελαύνουσες συνέπειες αυτής της συνθήκης στο Αιγάλεω.

Από κει και πέρα η ύλη του εντύπου ξεδιπλώνεται με την φυσικότητα των ανθρώπων που όχι μόνο ζουν στην περιοχή αλλά θέλουν να ανατρέψουν τα απάνθρωπα μεγέθη της και στην κατεύθυνση αυτή μετατρέπουν το βίωμα αυτής της σχέσης σε εμπειρία, καταγράφουν τα γεγονότα, απολογίζονται τις παραμέτρους τους και (αντι)πληροφορούν. Ποιος μπορεί να μιλήσει καλύτερα για τον κόσμο πέρα από αυτούς τους ίδιους που τον ζουν; Έτσι, το «μετρό» στον Εσταυρωμένο διευρύνει τα όρια της «υγειονομικής του ζώνης» σε βάρος του δημόσιου χώρου, οι μοριακές αντιστάσεις συνεχίζονται με το μοίρασμα του εισιτηρίου χέρι με χέρι, ο εργολάβος Βωβός παρελαύνει στον Ελαιώνα παρόλη την «κρίση», απαλλοτριώνεται σούπερ μάρκετ στου Λιούμη, απολογίζεται η εμπειρία του αποκλεισμού της «interattica», καταγράφεται το γεγονός του ανήκεστου τραυματισμού του αιγαλιώτη διαδηλωτή Π. Σάμιου από τις δυνάμεις καταστολής, παρουσιάζεται το «Σινιάλο» ως κατάληψη, εγκαινιάζεται η στήλη “res gestae”, «των πεπραγμένων» δηλαδή -μικρών πραγματικών ιστοριών από την πρόσφατη επικαιρότητα, δημοσιοποιείται η προκήρυξή μας για τα τραγικά γεγονότα της 5ης Μάη (μια απλή αρχή για έναν πολυσήμαντο πολιτικό αναστοχασμό), καταγράφονται οι απεργιακές δράσεις στο φαστφουντάδικο Via-Vai και τις εκδόσεις Άγρα, καταγγέλλεται η κρατική θηριωδία με τον ακρωτηριασμό του αναρχικού Σίμου Σεϋσίδη, η δικονομική χυδαιότητα με την αθώωση των βιαστών της Αμαρύνθου, μεταφέρεται σταχυολόγηση από μαρτυρία του Μανόλη Κληρονόμου, αιγαλιώτη αντιπλοίαρχου της «Ελεύθερης Μεσογείου», ενός από τα πλοία που δέχτηκαν την ισραηλινή δολοφονική επίθεση ενώ έπλεαν στα ανατολικά της Μεσογείου προς την Γάζα, επιχειρείται μια προσπάθεια κατανόησης του δράματος  των «κόκκινων πουκάμισων» στην Ταϋλάνδη, παρουσιάζονται σχέδια για τους μετανάστες και εικόνες από την κατάληψη «Σινιάλο».

Και τέλος, αδημονούμε για τη ζωή. Τα καλύτερα έρχονται…